Donnerstag, 5. Oktober 2017

Në Radio Liria - Intervista me dy vëllezërit Australian Josh dhe Aaron Mak

Emisioni "Bërthama"
Bisedoi Alketa Maksuti Beqari 
Tiranë - Austri - Melburn 

Alketka Maksuti Beqari Foto nga © Klaudia Kallollari (Radio Liria)

E enjte, 28 shtator, 21.30 - Të dashur Miq dhe dëgjues të Radio Liria! Kufijtë e Radio Liria takojnë, prekin sot në Australi, Jugun e Tokës me dy të ftuarit e mi, Z. Aaron Mak dhe Josh Mak. Aaron Mak ësht Regjisor dhe Drejtor i Studio Film Melburn dhe jeton në Melburn, Australia. 

Josh Mak është këngëtari kryesor dhe kitarist në grupin e rokut, Cynation (Sineishën) dhe jeton në Melburn. Emisioni realizohet në Tiranë, në lidhje të drejtëpërdrejtë me Studion qëndrore në Austri nën kujdesin e Kryeredaktorit të Radios, Z. Haxhi Muhaxheri. 

Josh and Aaron Mak
We are excited to have today two special guests Aaron Mak and Josh Mak from Australia. Mr. Aaron Mak is a filmmaker and the CEO of Melbourne Film Studio, and lives in Melbourne, Australia. (www.melbournefilmstudio.com). Mr. Josh Mak is the lead vocalist and guitarist in the rock band, Cynation, and lives in Melbourne, Australia. (www.cynationband.com)
The Tirana program is live with our Central Studio in Austria, directed by Mr. Haxhi Muhaxheri (www.radioliria.com)


Radio Liria: Ju jeni vllezër? Si është bashkëpunimi juaj në fushën e artit? Are you brothers? What is it like working together artistically?

Josh Mak: Thank you Alketa for having us. We are very grateful for this opportunity to share our story with the people of Tirana in Albania. We would and also like to thank Mr. Haxhi in Austria for having us on Radio Liria. I am the lead vocalist and guitarist in the rock band, Cynation, and I live in Melbourne, Australia.

Faleminderit Alketa për ftesën. Ju jemi shumë mirënjohës për këtë mundësi që të ndajmë historinë tonë me njerëzit e Tiranës dhe Shqipërisë. Duam të falendojmë gjithashtu z. Haxhi në Austri që na keni sot në Radio Liria.

Unë jam vokalisti dhe kitaristi kryesor i grupit rok, Sineishën, dhe jetoj në Melbërn, Australi.

Aaron Mak: I am a filmmaker and the CEO of Melbourne Film Studio, and I also live in Melbourne, Australia. Josh is my older brother, and we combine our different skills in music and film to work together. It is an incredible process working together with my brother, because we approach projects very similarly and have similar tastes.

Unë jam regjisor dhe Drejtor i Studios së Filmit Melbërn, si dhe jetoj në Melbërn, Australi. Josh është vëllai im më i madh.dhe ne kombinojmë aftësitë tona të ndryshme në muzikë dhe film për të punuar së bashku. Është një proçes i pabesueshëm që të punoj së bashku me vëllain tim, sepse i shikojmë projektet në mënyrë të ngjashme dhe kemi shije të njejtë.

Radio Liria: Kush nga ju të dy jep idetë? Who comes up with the ideas?

Josh Mak: I tend to be more whimsical and abstract with my ideas, so it helps that Aaron is more methodical and disciplined to help make sense of this.

Unë zakonisht jam më i çuditshëm dhe abstrakt me idetë e mia, kështu që më ndihmon kur Aaron është më metodik dhe i disiplinuar për të zbuluar kuptimin e tyre.

Aaron Mak: When we do collaborate to create video projects for Cynation, Josh will often come to me with fragments of oddly described ideas, and I’ll take those and begin to form a strong visualisation of what it will look like, as a film.

Kur bëjmë bashkëpunimin për të krijuar video projekte për bandën Sineishën, Josh shpesh herë më tregon fragmente të ideve të tij, të përshkruara në mënyrë të veçantë dhe unë duhet t'i marr ato që të filloj të formoj një vizualizim të fortë, që do jetë si një film.

Aaron Mak and Josh Mak ©Melbourne Film Studio


Radio Liria: Josh ju jeni këngëtari dhe gitaristi i bandës së rokut “Cynation”. Kush janë anëtarët e tjerë të bandës? Kur e krijuat atë?  Josh, you are the singer and guitarist of Cynation rock band. Tell us about the other members in the band. When did Cynation form?

Josh Mak: Cynation is Josh Mak (lead vocals & guitar), Simon Lai (guitars & backing vocals), Shah (guitars) and Andrew Teo (bass guitar).

Simon, Andrew and I formed the band in 1998 when we were 13 years old. Shah later joined the band in 2002. Therefore, we are not just a band, but lifelong childhood friends, and these boys are like my brothers.

Grupi Cynation (Sineishën) përbëhet nga Josh Mak (vokal dhe kitarë), Simon Lai (kitarë & mbështetës vokal), Shah (kitarë) dhe Andrew Teo (kitarë bas).
Simon, Andrew dhe unë e formuam grupin në vitin 1998, kur ishim vetëm 13 vjeç. Shah u bashkua më vonë me grupin në vitin 2002. Prandaj, ne nuk jemi vetëm një grup muzike, por miq të përjetshëm të fëmijërisë, dhe këta tre djem janë si vëllezërit e mi.

Radio Liria: Sapo keni lansuar hitin “DancingDevil”. Për çfarë bën fjalë kënga? You recently released the new single “Dancing Devil”. What is the song about?

Josh Mak: Dancing Devil is a song about strippers, the adult entertainment industry, and society’s attitude towards them. Many people judge and disrespect these women because of what they choose to do for a living, yet it is many of these people who are the ones who pay for their services.
The song also explores man’s constant struggle with temptation - being irrevocably drawn towards it, yet never wanting to admit it.

Dancing Devil është një këngë për femrat që bëjnë striptizë, industrinë e argëtimit të rritur, dhe qëndrimi i shoqërisë ndaj tyre. Shumë njerëz gjykojnë dhe nuk i respektojnë këto gra për shkak të asaj që ata zgjedhin të bëjnë për të jetuar. Megjithatë shumë nga këta njerëz që gjykojnë janë ata që paguajnë për shërbimet e tyre.

Kënga gjithashtu shqyrton betejën e vazhdueshme të mashkullit me tundimin - duke u tërhequr në mënyrë të pakthyeshme drejt tundimit, gjë që ai kurrë nuk dëshiron ta pranojë këtë hapturazi.

Radio Liria: Një koncept mjaft interesant. Çfarë mund të presim për videoklipin e këngës? Ku do xhirohet?   That is a very interesting concept. What can we expect from the music video? Where will it be shot?

Aaron Mak: We aim to create a music video which has a unique and enticing aesthetic to audiences, which utilises strong visual imagery to heighten the song’s dynamism.

This project is also an effort to bring together several local independent artists from different fields and backgrounds to create a professional, high quality piece of work. The video will be shot in Melbourne, Australia, and we are currently location-scouting several local clubs.

Ne kemi për qëllim të krijojmë një videoklip që ka një estetikë unike dhe tërheqëse për audiencat, me imazhe të forta vizuale për të rritur dinamizmin e këngës.

Ky projekt është gjithashtu një përpjekje për të sjellë së bashku disa artistë vendas të pavarur nga fusha dhe sfonde të ndryshme për të krijuar një punë profesionale dhe me cilësi të lartë. Videoja do të xhirohet në Melburn, Australi, dhe aktualisht jemi duke kërkuar lokacione në disa klube lokale.

Aaron, ju keni dhe shtëpinë tuaj filmike, Melbërn Film Studio. Çfarë të pëlqen kur bën filma? Aaron, you have your own film company, Melbourne Film Studio. What is it that you love about filmmaking?

Aaron Mak: Melbourne Film Studio was created in 2016, originally under the name “Enigmatic Pictures”, when I began creating short films for university film festivals. Since then, we have created more short films, and worked together with Cynation to create various film projects.

I love filmmaking because of all the different stories that can be told through film, and all the different ways you can tell one story. I’ve found it a great way to express my feelings and thoughts that tend to be too difficult to express through words alone.

Melbourne Film Studio u krijua në vitin 2016, fillimisht nën emrin "Enigmatic Pictures", kur unë fillova të krijoj filma të shkurtër për festivale universitare të filmit. Që atëherë, ne kemi krijuar disa filma me metrazh të shkurtër dhe kemi punuar së bashku me Cynation për të krijuar projekte të ndryshme filmike.

E dua filmimin për shkak të gjitha historive të ndryshme që mund të tregohen përmes filmit, dhe të gjitha mënyrat e ndryshme që mund të tregosh një histori. Kam gjetur një mënyrë të shumë të mirë për të shprehur ndjenjat dhe mendimet që kanë tendencë të jenë shumë të vështira për t'u shprehur vetëm me fjalë.

Aaron Mak ©Melbourne Film Studio

Aaron, keni studiuar për film dhe teatër në Australi dhe Angli. Na tregoni më tepër për projektet e filmave tuaj? Aaron, you studied theatre and film in Australia and England. Tell us about some of your movie projects?

Aaron Mak: I recently graduated from Monash University in Melbourne, Australia, in 2017 with a Bachelor of Arts, where I studied Theatre Studies and Film Studies. During my university days, I spent 6 months studying Theatre & Film at the University of Exeter in the UK.

One of the first film projects I made was the horror short film, House Sitting (2016), which I had worked together with university colleagues and friends to create.

The most recent project, How the Devil Dances (2017), has probably been the most challenging piece yet. Having more experience with short film narratives, it was interesting attempting to approach the documentary genre. However, the subject matter is something close to my heart, and I felt that I could tell Cynation’s story effectively with this documentary.

Sapo jam diplomuar nga Universiteti Monash në Melburn, Australi, në vitin 2017 me Bachelor të Arteve, ku kam studiuar Studimet e Teatrit dhe Studimet e Filmit. Gjatë ditëve të mia të shkollimit, kam kaluar 6 muaj duke studiuar Teatrin dhe Filmin në Universitetin e Exeter në Angli.

Një nga projektet e para të filmit që kam bërë ishte filmi i shkurtër horror, House Sitting (2016), të cilin unë kam punuar së bashku me kolegë dhe miq të universitetit për ta krijuar.

Projekti më i fundit, "How the Devil Dances" (2017), ka qenë ndoshta pjesa më sfiduese. Duke pasur më shumë eksperiencë me tregimet e filmit të shkurtër, ishte interesante që u përpoqa t'i afrohem zhanrit dokumentar. Megjithatë, tema është shumë e rëndësishme dhe mendova se mund ta tregoj historinë e Cynation në mënyrë efektive me këtë dokumentar.

Radio Liria: Përveç videoklipit, çfarë bashkëpunimi tjetër keni patur? Apart from the music video what else have both of you worked together on?

Josh Mak: We have a YouTube channel called “Cynation Tv” that not only showcases our music, but also shows the band in our day to day lives just hanging out and having fun together.

Kemi një kanal në YouTube që quhet “CynationTV", jo vetëm që tregon muzikën tonë, por gjithashtu tregon grupin në jetën tonë të përditshme, duke kaluar kohën bashkë dhe duke u argëtuar.

Aaron Mak: One of the first short films I made in the earlier days, was Coffee Run, which was actually the very first project I worked together with Josh on. I directed and wrote the short film, but also acted in it alongside Josh - it was his first acting role. The film received the Astonishing Cinematography Award.

We later worked together again on a short horror film/album trailer called Cynical Annihilation: Pandora’s Box in 2016.

Një nga filmat e shkurtër të shkurtër që kam më përpara, është “Coffee Run”, e cila ishte në fakt projekti i parë që kam punuar së bashku me vëllain, Josh. Unë jam regjisori dhe skenaristi i filmit me metrazh të shkurtër, si dhe aktrova bashkë me Josh, i cili ishte roli i tij i parë i aktrimit. Filmi fitoi çmimin Kinematografia më e mirë.

Ne më vonë punuam së bashku përsëri në një film të shkurtër horror për trajlerin e Cynical Annihilation: Pandora’s Box in 2016.

Radio Liria: Pashë një foto dhe video ku ju djemtë kishit shkuar për të parë borën. Si ndjehen tre djem kur janë në lartësinë e maleve me borë dhe urinojnë? I saw a photo and a video when you guys went to the snow and there is the three of you standing by the side of the road peeing.

Josh Mak: First of all, when you are on a road trip, that’s your only option. But we put it into the video and we made a kind of tongue and cheek comment ‘so this is what art has come to’. And I think that’s Art. Art is open for interpretation. It’s not about whether you agree or disagree with it. We didn’t really have an agenda.

We just wanted to show ourselves in the most honest way. And I think that’s what Art is, it should be uncensored, unfiltered. Someone can look at it and think it is high art, someone could think it’s just crass. But we are not here to judge, we just deliver the most honest depiction of humanity.

Së pari, kur je duke udhëtuar gjatë me makinë, ai është i vetmi opsion. Por ne e vendosëm atë në video dhe bëmë një komenti 'shiko ku ka arritur Arti'. Dhe unë mendoj se kjo është Art. Arti është i hapur për interpretim. Nuk ka të bëje me je dakord apo nuk je dakord me të. Ne në fakt nuk kishim një axhendë.

Ne vetëm donim të tregonim veten në mënyrën më të sinqertë. Dhe unë mendoj se kjo është ajo që e bën Artin. Arti nuk duhet të censuruar apo filtruar. Dikush mund ta shikojë atë dhe do mendojë se është arti i lartë, dikush tjetër mund të mendojë se është vetëm i patakt. Por ne nuk jemi këtu për të gjykuar, ne vetëm duam të shfaqim paraqitjen më të sinqertë të njerëzimit.

Cynation (Simon Lai, Andrew Teo, Shah, Josh Mak not pictured) Foto nga ©NADGE


Radio Liria: Aaron, si shkrimtar si e trajton një skenar? Cili është proçesi kur shkruan? Aaron, as a writer, how do you approach a script? What is your writing process?

Aaron Mak: I generally like to begin scripts with a character, before I start to craft the other elements. I think that people are the point of connection between the audience and the events of a film - the more interesting, unique or complex your characters are, the more ways people can engage with your work.

I like to begin my development process by writing down little details and note them in dot points. Once I have enough information, I begin crafting how these details would come together and flow in a film.

Më pëlqen ta filloj skenarin me një karakter, para se të filloj të krijoj elementet e tjera. Unë mendoj se njerëzit janë pika e lidhjes midis audiencës dhe ngjarjeve të një filmi - aq më interesante, unike ose komplekse karakteret tuaja janë, aq më shumë mënyra ka për t’i angazhuar njerëzit me punën tuaj.
Më pëlqen të filloj proçesin e zhvillimit duke shkruar detaje të vogla dhe t’i shënoj me pika. Sapo kam informata të mjaftueshme, unë filloj hartimin se si këto detaje do të lidhen së bashku dhe do të rrjedhin në një film.

Radio Liria: Fotografia është një nga pasionet tuaja. Çfarë të frymëzon ty si fotograf? Photography is one your passions. What inspires your photography?

Aaron Mak: I discovered my passion for photography quite recently late last year, before I started doing it professionally. Recently, I submitted some of my photography works into the 2017 Exposure Photography Award Competition, which is based in New York City - the photos submitted were taken as part of a music and fashion photoshoot, where I worked with Josh again, as my model.
I like taking photos of various things, from nature, to architecture, to portraits, but I have a tendency to like simplicity when it comes to photography.

Kam zbuluar pasionin tim për fotografinë mjaft vonë në fund të vitit të kaluar, para se të filloja në mënyrë profesionale. Kohët e fundit kam paraqitur disa nga veprat e mia të fotografisë në konkursin e vitit 2017 për ekspozimin fotografik, i cili po zhvillohet në qytetin e Nju Jorkut - fotot e paraqitura morën si pjesë e një fotoseti të muzikës dhe të modës, ku kam punuar me Josh përsëri, si modelin tim.
Më pëlqen të marr fotografi të gjërave të ndryshme, nga natyra, arkitektura, portrete, por unë kam një tendencë të pëlqej thjeshtësinë kur bëhet fjalë për fotografinë.

Radio Liria: Nga vendet që keni vizituar, cili është qyteti, shteti, i cili ju ka lënë mbresa? What are some of the places you have visited. Which city left a good impression on you?

Josh Mak: Visiting the Hill Tribes in Northern Thailand was a truly eye-opening experience. It was humbling to see how the villagers lived, and a refreshing change from the frenetic pace of city life.
Vizita tek Fiset Hill në Tajlandën Veriore ishte një përvojë vërtetë e veçantë. Pashë se si jetonin fshatarët e këtyre klaneve, dhe ishte një ndryshim inspirues nga ritmi i shpejtë i jetës së qytetit.

Aaron Mak: I had quite the experience visiting Amsterdam in the Netherlands for the first time recently. It was really refreshing to visit a city that was so visually beautiful with its canals and architecture, so culturally rich with art galleries like the Van Gogh Museum, and so relaxed with its carefree way of life.

Pata përvojën për të vizituar Amsterdamin në Hollandën për herë të parë kohët e fundit. Ishte me të vërtetë inspiruese për të vizituar një qytet aq të bukur nga ana vizuale me kanalet dhe arkitekturën e tij, si dhe aq kulturore me galeritë e artit si Muzeu Van Gogh. Kshte një kulturë jetese të relaksuar pa stres.

Radio Liria: Jeni frymëzuar nga këto udhëtime? Were you inspired by these travels?

Josh Mak: Somebody once told me that you will never waste money on travel because of what you gain out of it. I think it’s very important for people to travel because it gives you a better understanding of different cultures, and also fosters a greater appreciation for what we already have.

Dikush më ka thënë një herë se kurrë nuk do të humbisni pare duke udhëtuar për shkak të asaj që fitoni nga ajo. Mendoj se është shumë e rëndësishme që njerëzit të udhëtojnë, sepse të jep një kuptim më të mirë të kulturave të ndryshme dhe gjithashtu nxit një vlerësim më të madh për atë që kemi.

Aaron Mak: It is certainly an eye-opening experience to travel to the other side of the world to see both how similar, and yet how different things are between two cultures. My recent travels have inspired me to gain a better understanding of various cultures and languages.

Sigurisht që është një eksperiencë që mëson duke udhëtuar në anën tjetër të botës për të parë si ngajsojnë, por edhe sa të ndryshme janë gjërat midis dy kulturave. Udhëtimet e mia të fundit më kanë frymëzuar për të fituar një kuptim më të mirë të kulturave dhe gjuhëve të ndryshme.

Radio Liria: Çfarë ju keni kompozuar ose krijuar gjatë këtyre shëtitjeve? What have you composed or performed on your travels?

Josh Mak: I compose and write music whenever inspiration strikes, so yes, it can occur during travels but it is often during mundane daily activities that I feel the most creative. Performing at several music festivals in Singapore has definitely been a highlight for the band and we look forward to travel and perform our music around the world.

Kompozoj dhe shkruaj muzikë sa herë që më vjen frymëzimi, kështu që po, mund të ndodhë gjatë udhëtimeve, por shpesh ndodh gjatë aktiviteteve të zakonshme të përditshme që ndjehem më kreativ. Performanca në disa festivale muzikore në Singapor ka qenë patjetër e paharruar për grupin tone, dhe ne shpresojmë që të udhëtojmë dhe të performojmë muzikën tonë nëpër botë.

Radio Liria: Çfarë dini ju për Shqipërinë? What do you know about Albania?

Josh Mak: I am always intrigued by traditional ethnic music and Albania is no exception. I love their use of clarinets and the unique way they approach melody and phrasing. Shah, one of our guitarists in the band, is also a huge football fan - whenever Albania plays, we always support them. His favourite player is Lorik Cana. Also, I have heard that Albanian wine is amazing.

Unë jam gjithmonë i intriguar nga muzika tradicionale etnike dhe Shqipëria nuk është përjashtim. Më pëlqen përdorimi i klarinetave dhe mënyra unike që ato i afrohen melodisë dhe formulimit. Shah, një nga kitaristët tanë në grup, është gjithashtu një tifoz i madh i futbollit - sa herë që Shqipëria luan, ne gjithmonë jemi me Shqipërinë. Lojtari i tij i preferuar është Lorik Cana. Gjithashtu, kam dëgjuar se vera shqiptare është shumë e mirë.

Aaron Mak: There is a strong history that is shared between our two countries. In the 1920s and 1930s large numbers of Albanians came to Melbourne and to Shepparton where they worked in the farming industry as they had in their homeland. More recently, in 1999, the Australian Prime Minister at the time, John Howard, authorised 4,000 refugees from Kosovo to be given refuge in Australia.

Dy vendet tona kanë një lidhje historike të fortë. Në vitet 1920 dhe 1930 një numër i madh shqiptarësh erdhën në Melbërn dhe në Sheparton ku ata punonin në industrinë bujqësore si në atdheun e tyre. Kohët e fundit, në vitin 1999, kryeministri australian në atë kohë, Xhon Howard, autorizoi strehimin e 4,000 refugjatëve nga Kosova në Australi.

Aaron Mak ©Melbourne Film Studio

Radio Liria: Sa fjalë keni mësuar këto ditë në gjuhë shqipe?  What have you learned to say in Albanian?

Aaron Mak: Faleminderit Alketa. Si jeni? Unë jam Aaron dhe unë bëj filma. (Thank you Alketa, How are you, I am Aaron and I am a filmmaker).

Josh Mak: Si jeni Alketa? Unë jam Josh. Unë jam muzikant i Cynation. Faleminderit shumë. (How are you Alketa. I am Josh. I am a musician from Cynation. Thank you very much)

Also we heard about the big Grape Harvest festival in Kosovo with great music and wine. So we know the word “RRUSH”. We would love to perform there one day in Kosovo, Albania and in the Balkans.

Gjithashtu kemi dëgjuar për festivalin tradicional te rrushit “Hardh Fest” në Kosovë me muzikë dhe verë. Ne dimë fjalën "RRUSH". Ne do të dëshironim të përformojmë një ditë atje në Kosovë, Shqipëri dhe në Ballkan.

Radio Liria: Do të guxonit të realizoni një bashkëpunim Melburn – Tirana?    Would you be interested in doing a collaboration Melbourne – Tirana?

Josh Mak: The beauty of music is that it has the ability to transcend borders and languages. It is a great way to embrace and learn about another country’s culture - and yes, Tirana would definitely be at the top of our list of cities to collaborate with.

Bukuria e muzikës është se ajo ka aftësinë të kapërcejë kufijtë dhe gjuhët. Është një mënyrë e mrekullueshme për të mësuar dhe njohur kulturën e një vendi tjetër - dhe po, Tirana do të jetë patjetër në krye të listës sonë të qyteteve për të bashkëpunuar.

Radio Liria: Unë kam një skenar në shqip. Muzika nga Josh. Aktorët nga Shqipëria dhe Australia. Sa mund të jetë i mundshëm ky realizim? I have written a script in Albanian. Would you be interested in collaborating with me in such a project with actors from Albania and Australia, and music from Josh?

Aaron Mak: It would be an incredible opportunity to collaborate with you on this project, as I’m always looking for new ways to expand my horizons with film. It would also be a delight to work with you to make a film.

Do të ishte një mundësi e shkëlqyer për të bashkëpunuar me ju në këtë projekt, pasi unë jam gjithmonë në kërkim të mënyrave të reja për të zgjeruar horizontet e mia me film. Do të ishte gjithashtu një kënaqësi për të punuar me ju për të bërë një film.

Josh Mak: It would be both a pleasure and honour for me to write music for your film.
Do të ishte edhe kënaqësi dhe nder për mua të shkruaja muzikë për filmin tuaj.

Radio Liria: Emisioni im titullohet “Bërthamë” Në Australi, familja është berthamë? Çfarë është familja për ju? My show is titled “the nucleus” Is family considered important in Australia? What does family mean to you?

Aaron Mak: Australians hold family in very high esteem, and believe that the love and support of a family is one of the most important things in life. Even at Christmas time in Australia, it is the norm for all of the shops to close down so that families can spend that quality time together.

Australianët e vlerësojnë shumë lart familjen dhe besojnë se dashuria dhe mbështetja e familjes janë gjërat më të rëndësishme në jetë. Edhe në kohën e Krishtlindjes në Australi, është normë që gjitha dyqanet të mbyllen, në mënyrë që familjet ta kalojnë atë kohë cilësore së bashku.

Josh Mak: To me, family is not limited to just the people who are related to you. They are people who I have formed close bonds with that I also consider family, such as my brothers in the band and our band publicist, Ermira Babamusta.

Për mua, familja nuk kufizohet vetëm tek njerëzit e afërm. Por edhe ata janë njerëz të cilët kam krijuar lidhje të ngushta, unë i konsideroj familje, si vëllezërit e mi në bandën tonë dhe publicistja jonë e grupit, Ermira Babamusta.

Jason and Nicole Hawkins, Josh Mak, Simon Lai, Andrew Teo 

Radio Liria: Kush janë njerëzit që doni më shumë në jetën tuaj? Who are the people that you care the most in your life?

Josh Mak: We owe a great deal of our success to the support of our family. We would also like to thank our publicist and manager, Ermira Babamusta - for not only her hard work, but the faith that she has placed in us and our music. Additionally, our producer, Jason Hawkins, has been invaluable to the creative process of our music, and we are truly blessed to work with an artist of his calibre.

Një pjesë e madhe e suksesit tonë është falë mbështetjes nga familja jonë. Gjithashtu duam të falenderojmë publicisten dhe manaxheren tonë, Ermira Babamusta - jo vetëm për punën e saj të madhe, por edhe për besimin që ajo ka vendosur te ne dhe në muzikën tonë. Si dhe i jemi mirënjohës producentit tonë Xheison Hokins, që ka qenë shumë me vlerë në procesin e krijimit të muzikës sonë. Ne jemi të bekuar me të vërtetë për të punuar me një artist të kalibrit të tij.

Radio Liria: Në kujtesën time kam shumë filma australian, njeri është “Të gjithë lumenjtë rrjedhin”. A shikoni ju filma të vjetër klasik?  I have seen many Australian movies, one of them is “All rivers flow” Do you watch classic movies?

Aaron Mak: Although I haven’t seen many classic movies, some films that have made a strong impression on me include classic works by French New Wave director, Francois Truffaut, such as Les Quatre Cent Coups (The 400 Blows) and La Nuit Americaine (Day for Night).

Megjithëse nuk kam parë shumë filma klasikë, disa filma që më kanë bërë përshtypje të fortë për mua përfshijnë veprat klasike të regjisorit francez New Wave, Fransua Trofot, si ‘Les Quatre Cent Coups’ (400 goditjet) dhe ‘La Nuit Americaine’ (Dita për Natë).

Radio Liria: Cilët aktor, regjisorë, shkrimtarë, këngëtarë ju frymëzojnë? Which actors, directors, writers, singers inspire you?

Josh Mak: Some of my favourite singers are Axel Rose and Marilyn Manson. Some of my favourite writers are J.K. Rowling and Roald Dahl.

Disa nga këngëtarët e mi të preferuar janë Axel Rose dhe Marilyn Manson. Disa nga shkrimtarët e mi të preferuar janë J.K. Rowling dhe Roald Dahl.

Aaron Mak: Some of my favourite directors are Christopher Nolan, The Russo Brothers, Matthew Vaughn, Richard Linklater, David Lynch.

Disa nga regjisorët e mi të preferuar janë: Christopher Nolan, Vëllezërit Russo, Matthew Vaughn, Richard Linklater, dhe David Lynch.

Radio Liria: Çfarë kuptoni me të qënin i famshëm? What does fame mean to you? 
Josh Mak: Fame to me is a by-product of success. It is not the reason for creating art, but if many people love your work, fame will follow.

Fama për mua është një nënprodukt i suksesit. Kjo nuk është arsyeja për të krijuar art, por nëse shumë njerëz e duan punën tuaj, do të vijë vetë fama.

Aaron Mak: My intention behind making films is not for the fame, instead, it is the other way around. I would like to become successful, and use my fame to make the films I want to, without having to be restricted by costs or other limitations that might burden others.

Qëllimi im për të bërë filma nuk është për t’u bërë i famshëm, përkundrazi, është e kundërta. Do të doja të bëhesha i suksesshëm së pari dhe të përdorja famën time për të bërë filmat që dëshiroja, pa u kufizuar nga shpenzimet apo kufizimet e tjera që mund të ngarkonin të tjerët.

Cynation (Andrew Teo, Shah, Simon Lai, Josh Mak nonpictured) ©NADGE

Radio Liria: Çfarë mund të presim nga ju? Cilat janë planet e së ardhmes? What can we expect next from you? What are your future plans?

Josh Mak: We are about to release our second single, called “Go Louie Go”. The end of the year will also see us release our debut 5-track EP, and our music video for Dancing Devil. We also have plans to tour in New York and Albania in the near future.

Ne jemi gati të lansojmë këngën tonë të dytë, të quajtur "Go Louie Go". Në fund të këtij viti do kemi gati edhe një mini album me 5 këngë, si dhe video klipin tonë të këngës Dancing Devil. Ne gjithashtu kemi në plan të udhëtojmë në Nju Jork dhe Shqipëri në të ardhmen.

Aaron Mak: In the next few weeks, I will be working on releasing the next episode in the Cynation Tv web-series - the episode will be called “Cynation Gets Lost in a Maze”. Towards the end of this year, there will also be the Dancing Devil music video.

When 2018 comes, I’m hoping to make another short film which I can then submit to film festivals locally and internationally, and travel across the world.

Në javët e ardhshme, unë do të kem gati episodin e ardhshëm në serinë televizive Cynation Tv - episodi do të quhet "Sineishën humbet në labirint”. Në fund të këtij viti, do të lansohet edhe videoklipi i këngës "Devil Dancing".

Kur të vijë 2018, unë shpresoj të krijoj një tjetër film të shkurtër, të cilin pastaj mund t'i dërgoj nëpër festivale të filmit në nivel lokal dhe ndërkombëtar dhe të udhëtoj në të gjithë botën.

Radio Liria: Në mbyllje të kësaj bisede mbreselenese për mua për programin “Bërthama”, ju përshëndes juve Aaron dhe Josh, përshëndes familjen tuaj dhe të gjithë dëgjuesit që sot na ndoqën me këngën valle kosovare, le të vallezojmë të gjithë.

In closing of this very impressive interview for “Bërthama” program, I would like to thank you Aaron and Josh, say hello to your family and I dedicate this song to you and all our listeners with a traditional dance song from Kosova.

Aaron Mak: Faleminderit Alketa. Faleminderit Radio Liria. (Thank you Alketa. Thank you Radio Liria)

Josh Mak: Faleminderit Shume Alketa. Natën e Mirë. (Thank you very much Alketa. Good night.)





Dienstag, 20. Juni 2017

Gazetari dhe shkrimtari Gani Mehmetaj, në Radio "Liria"

Gazetari, publicisti, shkrimtari, dramaturgu dhe skenaristi prof. Gani Mehmetaj

          Gazetari, publicisti. shkrimtari, dramaturgu, skenaristi dhe profesori i Fakultetit të Arteve Mediale z. Gani Mehmetaj, është i ftauri specia i Radio Lirisë në emisionin "Personazhi ynë" që transmetohet drejtpërdrejt të premten më 23 qershor 2017, në ora 21:00.
          Z. Gani Mehmetaj shquhet për guximin intelektual dhe për demaskimin publik që ju bën individëve dhe grupacioneve të ndryeshme të shoqërisë shqiptare, që me veprimet e tyre bien ndesh më interesin kombëtar dhe me parimet e civilizimit europian.


B i o g r a f i a

Gazetar, publicist, shkrimtar, dramaturg, skenarist Gani Mehmetaj, lindi me 1955. Gjimnazin e kreu në Pejë, Fakultetin e Shkencave Politike, degën e Gazetarisë në Universitetin e Prishtinës, magjistroi në diplomaci e marrëdhënie ndërkombëtare. Shkroi kritika filmi, analiza e komente politike. Ishte redaktor e kryeredaktor i gazetës "Rilindja" me seli në Cyrih, botues i të përditshmes “Dardania press”, drejtor i gazetës “Bota sot”. Është profesor në Fakultetin e Arteve Mediale, ku ligjëron lëndët: Adaptim filmi, Histori filmi dhe Estetikë.  
Është producent dhe drejtor i Kosovafilmit. Jeton e punon në Prishtinë.
     

Krijimtaria: 

Ese filmi e publicistika: 
“Magjia e ekranit”- Kritikë filmi  (2005), “Kosovafilmi”, Prishtinë.  “Për shtetin e Dardanisë”, intervista me personalitetet politike, (2006),  “Faik Konica”, Prishtinë.  “Dardani a Shqipëri etnike“, analiza, ese (2007),  “AIKD”, Prishtinë. “Udhëkryqet pas Rugovës”, komente, ese (2007), “Dardania press”.  “Shqiptarët në vlimet ballkanike-1990-1999” (2008), shqyrtime, botoi “Titanic”, Prishtinë.  “Sfidat e pavarësisë “ (2009) analiza,  “Sharmi i filmit”, (2010) historia e kinematografisë në Kosovë dhe Shqipëri, “Kosovafilmi”.  “Kosova: Sfidat e pavarësisë” (2010), studim,  Universiteti Ndërkombëtar i Strugës.  
“Adaptim filmi, si të shkruash skenar origjina ose të frymëzuar nga romani, drama e kronika sociale e gazetës”, dedikuar studentëve të Akademisë së Filmit, botues Akademia Evolucion, Prishtinë, 2014.


Veprat letrare: 
“Kujtime të trishta”, tregime, (2010),  “Dardania press”.   

Romanët “Qyteti në ankth” (2011) dhe “Aventurat e Lulisë” (Kalorësja e arratisur e bashkimit kombëtar) (2012), “Dardania press”. 

Dramat: “Nata e fantazmave”, triptik me një monodramë (2014). 

Kujtimet: ”Ëndrra e madhe”, Dardania press, 2015, Prishtinë, 

“Ilirianët”, tregime, 2015, Dardania press, 

Rromani "Zhvarrimi".

Shkroi tre skenarë për filma artistik të metrazhit të gjatë dhe katër skenarë për filma të shkurtër.



Dy tregime nga Gani MEHMETAJ


Buzëqeshja e harruar

 Shkundte lodhjen nga trupi ashtu si shkund pluhurin nga rrobat sa herë ulej në karrigen e butë të kinemasë. Kur fikeshin dritat, atëherë shkrihej më botën magjike.  Në ekran parakalonin pamjet e qytetit të  shkatërruar nga bombardimet, grupi i  gazetarëve ndërkombëtar raportonin nga një kabinë e ngushtë telefonike e hotelit për të zgjuar ndërgjegjen e fjetur të botës.  Atmosferë e luftës në sfondin e qytetit bask të viteve të tridhjetë.   
.... Në filmin  "Rrëfim dashurie"(Love story) ishte për herë të parë me te. Qetësia e sallës e magjepste, përderisa errësira fshihte emocionet e shikuesve, fshihte edhe emocionet e tyre. Ajo shikonte nga ekrani, ai shihte profilin e saj. Një fytyrë e bukur më tipare të buta.  Duart i shtrëngonin një herë qetësisht pastaj në ethe. Në mesin e sallës përhapej një dënesë, dikush hiqte hundët. Të tjerët kishin humbur në atmosferën e dramës e  të rrëfimit.  Ajo iu mbështet në supe, ai ia shtrëngoi dorën edhe më si në ethe, sikur donte t'i thoshte se nuk do të ikte. Në një qastë i pëshpëriti: -Do të jemi bashkë deri në fund të jetës. - Ajo puliti sytë. Fati i tyre duhej të ishte i ndryshëm nga fati i heronjve fatkeq të filmit. Të dytë e besonin këtë gjë, u dhimbseshin  heronjtë e filmit. Ali Mek Grou përpëlitej për jetë a vdekje, Rajan O'Nil vuante në heshtje. Sa do të donin t'u ndihmonin, t'u gjendeshin pranë...  
Në një të kthyer të kokës, kur ekrani ndriçoi sallën e errësuar, ai pa lotët që vezullonin në sytë e saj. E shtrëngoi i emocionuar, e afroi kokën dhe e puthi në buzë për herë të parë. Puthja ishte e gjatë, e ngrohte, emocionuese. Ajo dridhej. Dikur u shqiten, por trupin nuk e larguan nga njëri-tjetri.
 Dolën nga filmi më dhimbjen për fatin e personazheve, të emocionuar për dashurinë e tyre që po lindte, pas tendosjes e pasigurisë së takimeve të fillimit, kur acaroheshin. Filmi i afroi. U bënë model i qiftit të dashuruar në qytet. Thua ua kishin lakmi? Nuk e dinin, as që e lodhnin kokën për këtë. 
... -Më premtove se kurrë nuk do të ndahemi, - i pëshpëriste në errësirë.
-  Nuk do të ndahemi, por me duhet të iki. S'kam ç' bëjë në këtë qytet, ma zë frymën. Një ditë do të kthehem.
-Nuk dua të pres, as të vuaj,  - i pëshpëriste ajo e emocionuar.
-Do të kthehem, të premtoj, - përpiqej ta ngushëllonte ai. Dhe u ndanë të tromaksur.
    Muajt kalonin më vështirësi. Ai mërzitej në vendin e huaj, dita i shkonte zvarrë,  malli e gërryente, vetmia ia hante shpirtin. Bisedat e zjarrta në telefon, dalëngadalë nisën të rralloheshin. Dikur u këputën. U njoh më një vajzë vendëse, nisën të dalin, fytyra e të dashurës në vendlindje i zvetënohej, ia zinte pamjen, e eklipsonte  e dashura e re. Në të rrallë i cingëronte zilja e alarmit që ia kujtonte premtimin.
Vetminë e dëboi më vajzën e brishtë si sorkadhe.
Dashuria e parë e kinemasë së vjetër, ku lindnin shumica e dashurive të qytetit të tij, nisi t'i largohej nga parafytyrimi, derisa i bëhej pikë e vogël e errët në horizont. Vetëm kur e dëgjonte në radio muzikën e filmit "Love story" një gulçim i ngjitej në kraharor e grykë, lotët ia mjegullonin sytë. Pastaj shiriti i filmi i shkëputej dhimbshëm...   
... Shikonte filmin në sallën e errët të kinemasë. Më sorkadhen e qytetit të huaj shkonin çdo javë në kinema, sa herë vinte filmi i ri. Rrinin të përqafuar me njëri - tjetrin. Kësaj here ajo dëneste. Ai përpiqej të përqendrohej në ekran.  Disa vjet i kaluan së bashku, por këtu ishte fundi. Ai do të kthehej, ajo nuk do t'i shkonte prapa.  U rrëqeth kur e kujtoi fundin: ajo nuk e pranonte ndarjen, u përpoq t'i jepte fund jetës. Një kohë të gjatë nuk e mori vetën, e kujtonte shpesh e me dhimbje. Nuk e takoi kurrë më.
... Në kinema vazhdonte filmi, ai e ndiqte dramën, por i ndiqte edhe imazhet e jetës së vet, pa u shkëputur për asnjë qastë nga rrëfimi bask. Pamjet e drama e mbërtheu, nuk ia shqiste sytë ekranit, sikur donte ta përpinte çdo dialog e çdo kuadër. Imazhet paralele po ashtu i parakalonin me shpejtësi filmi.  Jeta iu bë e rrëmujshme, u shkëputë nga orbita mu si barka që  shkëputët nga limani, kur e rrëmben stuhia. Lëkundej frikshëm në detin e paanë, duke u përplasur sa në njërin breg shkëmbor në tjetrin, gjithnjë duke u lënduar më shumë në shpirt se sa në shtat. Nuk e dinte ku e kishte kokën as ku këmbët. Një jetë e emocioneve kaotike, pa u ankoruar në asnjë lima, pa arritur të hidhte spirancën asgjëkund. Jetonte për sot nesër. U bë  konfuz, emocionalisht i paqëndrueshëm, i palumtur, më i vetmuar se sa Robinson Kruso në ishullin e paqësorit. Nuk e dinte çka kërkonte nga jeta, as nuk e mori vesh si e shpërdoroi rininë.     
... Shpërthimi i fuqishëm në ekran e shkëputi nga e kaluara. Po zhdukej një qytet i tërë. Guernika e Pikasos digjej nga bombat. Baskët e provonin mizorinë e armës së re gjermane. Pamjet të linin pa frymë. Ai shihte i emocionuar. Gazetari amerikan dhe përkthyesja baske vraponin në mes të shpërthimeve të bombave.   
...Imazhet e të kaluarës  i përftonin paralelisht më bombat e aeroplanëve gjerman. Befas ajo i doli  para: e bukur, e këndshme, e njëjtë si në ditën kur e shikonin "Rrëfimin e dashurisë". Megjithatë ishte ndryshe, jeta sikur ia kishte kurdisur rrengun: gjurmë të dhimbshme më rrudhat e holla rreth cepit të syve,  lëkura po e humbiste shkëlqimin lëbyrës të dikurshëm. Sytë shkëlqimtar ishin shndërruar në sy pikëllimtar. U tronditë. Tronditja ishte e dyanshme. Kalimtarët ecnin skaj tyre më shpërfillje. Si t'ua kishin betonuar këmbët, ai dhe ajo nuk lëviznin. Panë njëri-tjetrin gjatë e të befasuar. Nga buzët nuk u dilte asnjë fjalë, nuk arritën as ta përshëndesin njëri-tjetrin. Shihnin dhe nuk besonin.  
Sa shumë kishte për t'i thënë. Sa mall pati. Deshi t'i shprehte gëzimin e takimit , por nuk arriti.  Ajo u çmagjeps, pas hutimit të parë nga shtangie e dhimbshme. Eci tutje më një shfryrje emocionale plot mllef e zemërim. Turfullonte. Iu duk sikur edhe trupi i dridhej nga zemërimi. Ajo nuk ia kishte harruar shkujdesjen e pafalshme. Ai mbeti në rrugë duke e ndjekur më shikim kohë të gjatë. Ujët e lumit, në brigjet e të cilit kaluan qaste të këndshme, rrodhi njëzet vjet pa u ndalur. Aq kohë nuk e panë njëri-tjetrin. E dëshpëroi edhe pamja e saj ndryshe në fytyrë e në shtatë. Ai nuk e shihte vetën. Më thinjat e flokëve nisi të  mësohej, shtati i mbushur iu bë pjesë e përditshmërisë. Kur e kujtoi edhe një herë fytyrën rrëzellitese të së dashurës nga takimi i parë në filmin "Rrëfimi i dashurisë" , një komb ia shtrëngoi fytin, diçka ia ngushtonte frymëmarrjen. Sikur të mos qe në rrugë do t'ia plaste vajit.  Mbase më mirë të mos e kishte takuar kurrë. Do t'i mbetej në kujtesë fytyra engjëllore. Por, prapë i thoshte vetës që nuk do ta zhbënte këtë takim për asnjë çmim në botë... 
... Në kinema shkonte vetëm , druante që fundin e një dashurie të re nuk do ta përballonte. Nga çdo ndarje vuante, ndërsa nuk e gjente forcën t'i thoshte ndal kësaj jete të ujkut vetmitar. Nga errësira e kinemasë asnjëherë nuk çmagjepsej, errësira më dritën farfuritëse të kino projektorit e qetësonte, e bënte të përhumbet dy orë, duke mos e marr vesh as kush ishte, as ku ishte. Fundi i filmit gjithnjë e trondiste, e shkëpuste nga ëndërrimet. Mezi ngrihej nga karrigia.  Dëshpërohej që duhej t'i kthehej jetës reale. Me dëshirë do të vazhdonte filmin e dytë, të tretë. Dikur në qytete të mëdha ku kalonte një pjesë të jetës profesionale shihte deri në katër filma në ditë, sa shkëputej nga magjia e rrëfimit të parë, niste magjia e rrëfimit të dytë, të tretë. Dita i kalonte nga një seancë filmi në tjetrën.  Donte të  mos shkëputej kurrë nga kjo botë e fotografive lëvizëse, ashtu si alkoolisti që nuk dëshiron të shkëputët nga gota e rakisë.
....Personazhet e ekranit përpëliteshin në mes të ëndrrave, gjakimeve e jetës reale më pengesat e pakapërcyeshme. Gazetarit të  dashuruar baskja e bukur i përfundoi ndër duar, pasi u qëllua nga aeroplani armik. Ai barte trupin e saj të pajetë, duke mos e pranuar fundin e dhimbshëm, kërkoi ndihmën e një infermiereje. Për një qastë sikur ndërruan rolin me gazetarin amerikan. Ai po e mbante ndër duar shtatin që përpëlitej për jetë a vdekje të vajzës  së rinisë së tij.
- Kush e plagosi?, - pyeste i habitur, pa marr përgjigje nga askush, ndërsa vraponte rrugicave të qytetit të tij. Herë-herë kthehej nga të tjerët që ta kërkonte ndihmën e tyre, por askush nuk iu gjend pranë, njerëzit kalonin shpërfillës. Bjondja  e bukur e rrëzëllitëse, bëhej më e zbehtë, buzët iu bënë të bardha si muri. Ajo nuk ia kërkonte ndihmën, ndërsa e ndjente që kishte dhimbje, vuante. Pastaj bjondja i shndërrohej në zeshkanen e syve të mëdhenj. "Po kjo ç'pati?" Pyeste, por  askush nuk i kthente përgjigje.
Dikur hija e tij iu hakërrua: "I plagose! Vuajtje e dhimbje le prapa, asnjë kujtim të mirë".  Deshi të arsyetohej, por hija u shkri, u zhduk.
I përhumbur me shtatin e vajzës ndër duar doli nga qyteti, iu qep një rrugice të rrëpinjët pa e marr vesh kur iu shndërruar zeshkania në flokëkuqe më shikim të perënduar që  po jepte shpirt.  Për një qastë iu errësua çdo gjë, dikur iu zbardhë pamja. "Edhe këtë e plagosa unë", nisi të pyeste vetën, sepse askush nuk ishte pranë tij. "Sa shumë dashuri të plagosura, mbase i vrava".
 ... Shikonte në ekran i përqendruar, ndërsa në vend të epilogut të filmit i doli epilogu  i jetës së tij më shkronjat e shpejtësisë telegrafike: një jetë e çuar dëm, inventar i pijetoreve, vetmitar i rrugëve të braktisura, i mëshiruar rrugicave të braktisura nga plakat.
I kapsalliti sytë, nuk besonte: filmi po e jepte epilogun për te e jo për pasojat e luftës e për zhdukjen e qytetit martirë të Guernikës. U ndezën dritat. Ai rrinte i kruspullosur. Mbylli sytë,  fytyrat e këndshme e mbërthyen trurin e tij, i bëhej që ishte në kinema duke shikuar "Love story". Shtrëngonte të dashurën, i pëshpëriste në vesh, ndërsa ajo i buzëqeshte. Lotët margaritarë i shkëlqenin në sy. Ai shkrihej nga lumturie...
... Dikush e thërriste, e shkundte, i thoshte të zgjohej, jehona i vinte nga larg, e bezdiste, donte t'i thoshte "mu hiç" qafe, e sheh se jam i zënë, por nuk ia thoshte dot. Shikuesit e kishin boshatisur sallën e kinemasë. Vetëm ai, i kruspullosur në karrige. Dy vajzat e reja, kujdestare të kinemasë e shkundnin, ai nuk lëvizte.

"Pse e pengoni", u thoshte hija e tij që e vejëronte nga tavani trupin e mekur. "Ai këtë fund donte". Vajzat u alarmuan, thirrën ndihmën e shpejt. Hija si më përtesë u largua nga trupi, doli nga dera gjysmë e hapur. Trupi i kruspullosur me një buzëqeshje të harruar në cepat e buzëve e shquante në mesin e sallës së kinemasë.



Partizania Vidna
(Masakra malazeze në Katundin e Ri me 1945)

    Sa herë me dilte para ia shqyeja sytë. Me gozhdonte figura e saj. Gjithnjë e lidhja me një djalosh të moshës sime, emrin e të cilit kurrë nuk e mësova, por ma turbullonte mendjen imazhi  i gishti tregues, kur tërhiqte këmbëzën; gryka e mitralozit që villte zjarr, përderisa jehona e krismave shpërndahej në Luginë, duke i trembur sorrat maje verrash. Fushëpamjen time e mbulonte pastaj figura e çunit që shihte i lemerisur nga rreshti i burrave në këmishë e të linjta, përballë togës së pushkatimit. Pastaj i goditur nga breshëria e plumbave, koka i binte para këmbëve të një duzine burrash rreshtuar në një vi me te.
    Gruaja që mi ngatërronte imazhet quhej Vidna, apo shoqja Vidna, sikurse e thërrisnin ata që rrinin me te. Vështirë ta dalloje nga burrat. Ecte me hap ushtarak e me kurrizin paksa të kërrusur, vishte pantallona burrash e sako të gjerë civile të kohës së shkuar, që nuk i ndërronte verë e dimër. Ishte kockëgjerë, me trup të ngjeshur, lëkurë të errët të fytyrës, sy të vegjël zhbirues, të futur në zgavrat e kafkës së madhe. Nuk vinte buzëkuq, nuk mbante zbukurime, nuk e pashë të rrinte a te kuvendonte me gra. Zëri i vinte i thellë si nga shpella, paksa i çjerr si zë burri. Buzët e holla e gjoksi dërrasë, mezi i dilnin në pah në shtatin e lartë. Vetëm tulet e ngjeshura në të prapmet e bëshme e shquanin nga burrat. Nuk e di pse ziente nga zemërimi, t'i ngulte sytë e errët nga zgavrat e thelluara që ta fusnin lepurin në barkë.
    Kisha dëgjuar për te netëve të dimrit. Korrenti i bezdisë me përshkonte edhe disa kohë pasi largohesha nga orbita e shikimit të saj. Megjithatë, edhe të nesërmen ndalesha shumë hapa para se të më afrohej, prisja te më kalonte, duke e shikuar pa ia shqitur sytë. Në imagjinatën time kishte marr përmasa të çoroditura, s' më besohej që ishte ajo për të cilën flitej. Përpiqesha t'ia shquaja gishtin tregues, por nuk ia pashë asnjëherë. Kur nuk bisedonte me burra, apo kur nuk zihej me jevge, partizania Vidna me shihte me përbuzje, sepse s'dija ta fshihja kureshtjen, nuk e përmbaja habinë, sikur ta shihja fantazmën ditë me diell. Një herë mu hakërrua me zemërim në gjuhën serbe: "Pse më shikon si budalla?"      
    Partizanen Vidna, e takoja gati çdo ditë,  kur shkoja në shkollë. Nuk i shmangesha edhe po të doja depos së Kryqit të Kuq, ku punonte. Rrinte duarkryq pranë rrugës, ose kthehej nga diku, herën tjetër merrte e jepte me jevgat e varfra që i përgjëroheshin,duke ia kërkuar edhe një grusht miell më shumë. Ajo nuk lëshonte pe, ishte e paepur ne vendimet e veta, ndërsa jevgat qanin, kur i dëbonte me zërin e saj të çjerr, i shante me fjalë të pista, apo i kërcënonte me refrenin: "Të gjithëve duhej t'u pushkatonim!"
    Thuhej se vrasjet i kishte në gjak. Nga bëmat për vrasjet e kisha krijuar figurën e saj, atëherë kur nuk e njihja. Për te kisha dëgjuar që kur dija për vete. Sytë e frikësuar të djaloshit të moshës sime që priste para togës së pushkatimit me ndiqnin prapa.  
"Me ketë gisht kam shkrepur mbi njëzet e gjashtë burra", tregonin kur lavdërohej, ndërsa e rrëkëllente ndonjë gotë raki të fortë kumbulle me një frymë. "Por shoqja Vidna, thonë se pati edhe një kalama", merrte guximin t'ia kthente dikush. "Pa qenë kalama nuk bëhet burrë", e kalonte ajo vërejtjen e bashkëbiseduesit me qeshje djallëzore.
   Kisha dëgjuar për katundarët fatkeq buzë Drinit të Bardhë, që pësuan nga dora e shoqes Vidna, partizanes malazeze, një mëngjes të ftohtë dimri, kur edhe lumi qe ngrirë. Në mesin e burrave në të cilët shkrepi, pa iu trembur syri, ishte një djalosh trembëdhjetë vjeç. Ai nuk e dinte  pse i nxorën nga shtëpitë, as pse po rreshtoheshin partizanët me Vidnen prapa mitralozit.
    Unë nuk duhej t'i dëgjoja rrëfimet e familjarëve, sepse me linin pa gjumë net të tëra, por me mbyste kureshtja, prandaj nuk më shpëtonte asnjë fjalë. Shpesh më dëbonin nga dhoma, kur nisnin rrëfimet, Kurse unë rrija prapa derës, i strukur dhe dëgjoja.
    Nga rrëfimet e shkëputa mora vesh se si partizania Vidna atë ditë të kobshme iu ngjesh mitralozit të rëndë,  mbylli njërin sy si nëpër filma me partizanë e gjermanë, por nuk shënjonte në ushtarë armiq, ashtu si bënin në filma, ajo i korrte me breshërinë e mitralozit gjerman katundarët e përgjumur, që i mblodhi toga e saj më të zbardhur dita, i rreshtuan para një gardhi, në këmishë e të linjta. Katundarët para se t'i korrte mitralozi shihnin të hutuar me copa gjumi në sy. Ndërkaq, partizanët malazezë të brigadës së Bokelit, i shtynin me kondak pushke e me bajoneta. I mbajtën këmbëzbathur në acar, ndonjëri u përpoq t'ia mbathte, por binte nga breshëria e plumbave në lumin e akullt. Të tjerët të lidhur duarsh dy nga dy me nga një copë teli a spango, prisnin e dridheshin.  Dy -tre fëmijë nisën të qanin. Nëna e djaloshit të rreshtuar për pushkatim, u përpoq ta nxirrte nga rreshti të birin e llahtarisur, por një partizan e goditi në kokë me kondak pushke. Ajo ra pa ndjenja, pastaj e tërhoqën zvarrë.
Gratë  qanin pa zë, të mpira nga tmerri.
    Partizania Vidna, prapa mitralozit, u drejtohej grave fatkeqe, që ia kishin zënë pamjen: "Hiquni prej rruge kudra!".  Thonë se dy nga të rreshtuarit, shpëtuan për një fije floku, duke kërcyer gardhiqet pupthi. Djaloshi i lemerisur para se të binte nga plumbat, i tha babait pranë: "babë, po tutna". Babai nuk bëzajti, ia shtrëngoi dorën. I pushkatuan para grave e nënave.  Kufomat ua lanë ndanë gardhit. Nuk u dëgjua asnjë britmë. Në borën e bardhë gjaku shquhej thekshëm, trupat e ngrohtë ende avullonin, ndërsa brigada partizane me Vidnen në krye vazhdoi tutje.
    Katundi i Ri ishte vetëm një pikë ndëshkimi. Katundet tjera me të dëgjuar breshërinë e mitralozit e të pushkëve, ia mbathën maleve të Dydeshit. Por disa katunde nuk ishin më fat, katundarët i kapnin në gjumë.
    Emri i shoqes Vidna ua ngrinte zemrat katundarëve të Luginës së Drinit e të Lumbardhit. Ajo mbolli vdekje ngado që shkoi. Në qytet pushkatimet nuk i bënin ditë me diell, por i ekzekutonin natën të burgosurit që i nxirrnin nga Kulla e Sheremetit, të shndërruan në burg. Kodrat sipëri Pejës, u mbushën me varre masive. Prapë emri i partizanes Vidna përmendej me mitralozin gjerman, që s'pushonte tërë natën.
   Askush nuk kishte dëgjuar më parë për te. Dinin se erdhi më brigadën partizane të Bokelit nga Mali i Zi: vajzë e heshtur, e zymtë me pantallona të zhgunit ngjyrë kafe e opinga të lidhura me spango. Tregonin skena makabre kur partizanët malazezë pushkatonin civilë, ndërsa ajo u printe në këngë e valle rreth kufomave.
Asnjë partizan nga kjo brigadë nuk u kthye mbrapshtë, të gjithë u vendosën kolonë në tokat e shtëpitë e të vrarëve. Vidna u vendos në Pejë, ia rrëmbeu shtëpinë një qytetari, duke e nxjerr në rrugë me familje. Nëpër tubime nga Peja, në Istog, Klinë, e katunde, ajo ngrinte kërcënueshëm gishtin tregues, duke u hakërruar: "me ketë gisht kam ekzekutuar qindra armiq". Revolen e mbante në brez. Kur zemërohej e nxirrte nga këllëfi dhe e tundte në ajër. Pas disa vjetësh e tërhoqën nga paraqitjet publike, u bë e bezdisshme për pushtetin. Për ta qetësuar ia dhënë depon e Kryqit të Kuq  që të merrej me jevga. Jetonte e vetëm në një shtëpi të madhe të qytetari fatkeq që ia mbathi jashtë vendit.
#     
Shumë vjet më vonë u interesova për shoqen Vidna. Disa thanë u kthye nga erdhi pesëdhjetë vjet më parë, të tjerët tregonin se kufomën e saj që qelbte e gjetën pas disa ditësh në shtëpinë ku jetonte. Treguan se asnjë ish-partizan nga brigada e Bokelit nuk mbeti në Rrafsh të Dukagjinit, ata që nuk vdiqën, ikën në Mal të Zi para se të futeshin trupat e NATO-s. Por mua me ka mbetur shprehi kur kaloj nga rruga e gjimnazit, e kthej kokën nga ish depoja e Kryqit të Kuq, gjithnjë në pritje se mos me del fantazma e partizanes Vidna me lëkurë të errët të fytyrës e sy zhbirues.